Uit de serie: I hear darkness

Op het eerste gezicht toont dit schilderij een vrouw die valt – een wanhopige val, haar handen reikend naar iets wat er niet lijkt te zijn. Ze verbeeldt het gevoel van depressie: het isolement, de wanhoop, het idee dat er niemand is om je te helpen.

Maar dit werk is geschilderd met twee soorten zwart. In het juiste licht onthult zich een tweede figuur – nauwelijks zichtbaar, maar onmiskenbaar aanwezig – die de vrouw opvangt. Waar zij dacht alleen te zijn, was er al iemand die klaarstond om haar te vangen.

Dit werk nodigt uit om stil te staan bij wat we niet altijd direct zien: steun die verborgen is in het donker, hulp die pas zichtbaar wordt als het licht erop valt. Het herinnert ons eraan dat zelfs in onze diepste duisternis, we niet altijd zo alleen zijn als we denken.